Gavstorm.nl

Achttien jaar geleden kwam ik ter wereld.
De geboorte ging niet vlekkenloos, want ik wilde er met geen mogelijkheid uit. De artsen besloten een vacuumpomp te gebruiken, maar of dat nou zo’n goed idee was? De pomp schoot namelijk los, waardoor er tot op heden, als je me kaal zou scheren, een grote cirkel op mijn hoofd staat.
Maar het is alweer achttien jaar geleden. Achttien jaar. Zo snel gaat de tijd dus.
Als ik nu terugkijk, al is het maar twee jaar, dan zie ik een compleet andere mij. Ik ben de afgelopen tijd zo vooruit gegaan met bepaalde dingen, dat ik mezelf af en toe niet eens meer herken. Dit overigens in de meest positieve manier.
Achttien jaar zijn voor mij erg snel gegaan, met voor mij best wel belangrijke hoogtepunten, zoals mijn tijd in het Triversum, en mijn coming-out tegenover veel mensen. Dat zijn dingen waar ik met een glimlach aan terugdenk. Toendertijd vond ik beiden bij langena niet leuk, maar het heeft me toch verder geholpen in het leven. Zonder die momenten zou ik nu niet de jongen zijn waar ik van heb leren houden. Ook zo’n mijlpaal.
Maar waar ik het meest trots op ben, is dat ik ondanks al die gebeurtenissen en veranderingen, ik altijd mezelf ben gebleven. Ik heb nooit geprobeert anders te zijn dan ik ben, en ik heb me nooit anders voorgedaan om bij dat ene groepje te horen. Of om vrienden te zijn van die ene persoon. Ik ben gewoon lekker “ik” gebleven. En daar kan ik volgens mij best trots op zijn.
Mijn leven loopt nu lekker. Ik heb werk bij de radio, ik ben een boek aan het schrijven, en ik heb een paar mensen die ik altijd “vriend” zal kunnen noemen. Zou ik mijn leven anders willen hebben?
Nee. Het leven is wat jij ervan maakt, en het is niet het doel dat telt, maar de weg ernaartoe. Ja, er zijn altijd dingen die fout gaan, maar die horen erbij, en die neem ik voor lief. Want zeg nou zelf; zonder tegenslagen zou het leven toch saai zijn?

Best wishes,
Gavin.