Gavstorm.nl

Een materiële industrie.
Daar leven we in.
Alles draait om hoeveel spullen je hebt en hoeveel geld je hebt.
En daarbij nemen we alles als vanzelfsprekend aan. Alle dingen die in de
woonkamer staan. In de slaapkamer. Zelfs wat er in het schuurtje staat. Want
het is toch zeker van jou?  Niet dus.
Niet als je niet onder de rijksten van het volk hoort. Alles wat er in je huis
staat, is potentieel al niet meer van jou. Het bankstel? Nou, die staat ook
mooi in een andere woonkamer. De tv? Die heb je toch helemaal niet nodig? Alles
wat je hebt, dreig je te verliezen.
Zal ik het maar uitleggen?
Mijn familie zit in de schulden. We hebben ons eind vorig jaar aangemeld bij
Sociaal.nl. Dachten dat we daar een tweede kans zouden kunnen krijgen. We waren
dan ook erg blij dat ze ons aannamen.
De aanname kwam wel met een prijs. We moesten de zaak van mijn vader en moeder
opzeggen. Want het was geen “winstgevend bedrijf”. Maar goed, dat is een kleine
prijs als je daarna schuldvrij bent (na drie jaar. Zolang duurt het voor het
schuldsaneringsprogramma is afgerond).
Nadat we de zaak hadden opgedoekt, namen ze ons aan als cliënt. Het enige wat
ze voor ons deden was echter brieven sturen dat bedrijven ons geen deurwaarders
mochten sturen. De administratie, die eigenlijk uit handen genomen zou moeten
worden, bleef op de schouders van mijn vader rusten. Sociaal.nl heeft ons bijna
driekwart van het jaar laten zitten. Uiteindelijk hebben ze het rond gekregen,
en hebben ze alle brieven verstuurd over het saneringsplan. Niet iedereen ging
akkoord. De belastingdienst een van de weigeraars. Het liep uit tot een
rechtszaak. Het duurde een week voor we de uitspraak zouden krijgen, maar
kregen op de laatste dag een telefoontje: Het zou “nog een week duren”. We
zouden óf een brief krijgen met daarin de uitspraak, óf we moesten na een week
bellen voor het hoge woord.
Het kwam echter niet zo ver. De volgende dag ontvingen we de brief. “De rechter
gaat niet akkoord.”
De man des huizes zit nu in het kantoor, te bellen voor een pro-deo advocaat,
voor het hoger beroep. De vrouw en dochter zitten te huilen, want misschien
redden we het wel niet, en komen ze het huis leeghalen.  De jongen zit te schrijven, hopend op een
beetje geluk op deze wereld.
Wat wil ik bereiken met dit bericht? Wat is het moraal?
Ik wil dat mensen beseffen dat niet alles vanzelfsprekend is. Wees blij met wat
je hebt, want anderen hebben niet zoveel geluk als jij. En als je ergens teveel
van hebt, deel dan met de minder bedeelden.
En mensen waar het niet zo goed mee gaat, weet dat je er niet alleen voor
staat. Het kan altijd slechter, dus wees blij met elk lichtpuntje, en vooral:
geef niet op. Het komt altijd weer goed. Het gaat slecht met je, omdat je het
aankunt. Je kunt het overwinnen.

Best wishes,
Gavin.