Wie, Wat Walibi?
Vroeg uit de veren, vandaag.
‘Maar waarom dan?’ Dat vraag je je misschien wel af. Nou, lees de titel. Dat dus.
Gregory is gistermiddag aangekomen, en hij ging ook mee. Dus vanochtend om kwart voor negen zaten er vijf nog-maar-net-wakker-humeurige (maar toch vrolijke) mensen in de auto, op weg naar Flevoland.
Rond een uur of tien arriveerden we op de plaats van bestemming. We kwamen al snel tot de ontdekking dat de parkeerplaats niet bepaald “invalide-vriendelijk” is. De invaliden-parkeerplekken zijn namelijk aan de ene kant, en de verlaagde rolstoelstoep aan de andere kant. Nu ben ik zelf gelukkig niet invalide, maar mijn vader moet voor lange stukken in een rolstoel zitten (neuropathie aan de beenzenuwen, die de hele dag door een helse pijn veroorzaken), dus dat was wel een misser van Walibi’s kant. Maar was het een voorbode voor een vreselijke dag..?
Nou, nee. Ik heb onwijs genoten van de hele dag. Ik ga het niet in detail beschrijven, want dat zou nog best lang gaan duren, maar de woorden “megacool”, “retegaaf” en “super-special-awesome” bewoorden het aardig.
Ik ben trouwens een paar dagen geleden begonnen om een persoonlijk, dagelijks dagboek bij te houden. Met name om de spanning e.d. van me af te schrijven, maar ook om later nog eens terug te lezen, zodat ik nostalgisch kan gaan doen.
Ik ga nu maar eens een einde aan dit bericht breien, want ik vind het wel welletjes, zo. Tot blogs!
Best wishes,
Gavin.
