All About The Money!
Een materiële industrie.
Daar leven we in.
Alles draait om hoeveel spullen je hebt en hoeveel geld je hebt.
En daarbij nemen we alles als vanzelfsprekend aan. Alle dingen die in de
woonkamer staan. In de slaapkamer. Zelfs wat er in het schuurtje staat. Want
het is toch zeker van jou? Niet dus.
Niet als je niet onder de rijksten van het volk hoort. Alles wat er in je huis
staat, is potentieel al niet meer van jou. Het bankstel? Nou, die staat ook
mooi in een andere woonkamer. De tv? Die heb je toch helemaal niet nodig? Alles
wat je hebt, dreig je te verliezen.
Zal ik het maar uitleggen?
Mijn familie zit in de schulden. We hebben ons eind vorig jaar aangemeld bij
Sociaal.nl. Dachten dat we daar een tweede kans zouden kunnen krijgen. We waren
dan ook erg blij dat ze ons aannamen.
De aanname kwam wel met een prijs. We moesten de zaak van mijn vader en moeder
opzeggen. Want het was geen “winstgevend bedrijf”. Maar goed, dat is een kleine
prijs als je daarna schuldvrij bent (na drie jaar. Zolang duurt het voor het
schuldsaneringsprogramma is afgerond).
Nadat we de zaak hadden opgedoekt, namen ze ons aan als cliënt. Het enige wat
ze voor ons deden was echter brieven sturen dat bedrijven ons geen deurwaarders
mochten sturen. De administratie, die eigenlijk uit handen genomen zou moeten
worden, bleef op de schouders van mijn vader rusten. Sociaal.nl heeft ons bijna
driekwart van het jaar laten zitten. Uiteindelijk hebben ze het rond gekregen,
en hebben ze alle brieven verstuurd over het saneringsplan. Niet iedereen ging
akkoord. De belastingdienst een van de weigeraars. Het liep uit tot een
rechtszaak. Het duurde een week voor we de uitspraak zouden krijgen, maar
kregen op de laatste dag een telefoontje: Het zou “nog een week duren”. We
zouden óf een brief krijgen met daarin de uitspraak, óf we moesten na een week
bellen voor het hoge woord.
Het kwam echter niet zo ver. De volgende dag ontvingen we de brief. “De rechter
gaat niet akkoord.”
De man des huizes zit nu in het kantoor, te bellen voor een pro-deo advocaat,
voor het hoger beroep. De vrouw en dochter zitten te huilen, want misschien
redden we het wel niet, en komen ze het huis leeghalen. De jongen zit te schrijven, hopend op een
beetje geluk op deze wereld.
Wat wil ik bereiken met dit bericht? Wat is het moraal?
Ik wil dat mensen beseffen dat niet alles vanzelfsprekend is. Wees blij met wat
je hebt, want anderen hebben niet zoveel geluk als jij. En als je ergens teveel
van hebt, deel dan met de minder bedeelden.
En mensen waar het niet zo goed mee gaat, weet dat je er niet alleen voor
staat. Het kan altijd slechter, dus wees blij met elk lichtpuntje, en vooral:
geef niet op. Het komt altijd weer goed. Het gaat slecht met je, omdat je het
aankunt. Je kunt het overwinnen.
Best wishes,
Gavin.
Sweet -euh..- Eightteen?
Achttien jaar geleden kwam ik ter wereld.
De geboorte ging niet vlekkenloos, want ik wilde er met geen mogelijkheid uit. De artsen besloten een vacuumpomp te gebruiken, maar of dat nou zo’n goed idee was? De pomp schoot namelijk los, waardoor er tot op heden, als je me kaal zou scheren, een grote cirkel op mijn hoofd staat.
Maar het is alweer achttien jaar geleden. Achttien jaar. Zo snel gaat de tijd dus.
Als ik nu terugkijk, al is het maar twee jaar, dan zie ik een compleet andere mij. Ik ben de afgelopen tijd zo vooruit gegaan met bepaalde dingen, dat ik mezelf af en toe niet eens meer herken. Dit overigens in de meest positieve manier.
Achttien jaar zijn voor mij erg snel gegaan, met voor mij best wel belangrijke hoogtepunten, zoals mijn tijd in het Triversum, en mijn coming-out tegenover veel mensen. Dat zijn dingen waar ik met een glimlach aan terugdenk. Toendertijd vond ik beiden bij langena niet leuk, maar het heeft me toch verder geholpen in het leven. Zonder die momenten zou ik nu niet de jongen zijn waar ik van heb leren houden. Ook zo’n mijlpaal.
Maar waar ik het meest trots op ben, is dat ik ondanks al die gebeurtenissen en veranderingen, ik altijd mezelf ben gebleven. Ik heb nooit geprobeert anders te zijn dan ik ben, en ik heb me nooit anders voorgedaan om bij dat ene groepje te horen. Of om vrienden te zijn van die ene persoon. Ik ben gewoon lekker “ik” gebleven. En daar kan ik volgens mij best trots op zijn.
Mijn leven loopt nu lekker. Ik heb werk bij de radio, ik ben een boek aan het schrijven, en ik heb een paar mensen die ik altijd “vriend” zal kunnen noemen. Zou ik mijn leven anders willen hebben?
Nee. Het leven is wat jij ervan maakt, en het is niet het doel dat telt, maar de weg ernaartoe. Ja, er zijn altijd dingen die fout gaan, maar die horen erbij, en die neem ik voor lief. Want zeg nou zelf; zonder tegenslagen zou het leven toch saai zijn?
Best wishes,
Gavin.
Het leger heeft je nodig!
Ja, wie had dat gedacht?
Zaterdag kom ik beneden, en wat ligt daar? Een brief van het Ministerie van Defensie. Ja, en ondertekent door de Minister himself!
Nu zul je wel denken, maar wat stond er dan in die brief? En waarom post je nu pas?
Wat er in stond.
Kort samengevat, ik ben aangemeld voor het leger. Het is echter een beroepsleger, dus ik ben niet verplicht. Mocht het beroepsleger ophouden te bestaan, en komt dienstplicht weer om het hoekje kijken? Nou, dan mag ik opgeroepen worden. Laten we alleen maar zeggen. thank God voor het beroepsleger.
Goed, waarom kom ik er nu pas mee? Juist.
*Eerm..*
Ik heb het nogal druk gehad met de paasdagen en dat soort dingen en ik… *zucht* Oké, ik ben lui geweest. Klaag me maar aan.
Anyway, ik word momenteel een beetje gestalked door mijn ouders, want we zouden naar de MACRO gaan vandaag, dus… Me outta here!
Peace!
Best wishes,
Gavin.
Keuzedrama!
Hallo bloggertjez,
Zoals sommige van jullie wel weten zit ik dit jaar in mijn schakel-jaar. Dit jaar kan ik kiezen welke richting ik op wil met mijn opleiding en ik heb een aantal aardige ideeën. Bijvoorbeeld, ik wil;
- Een school die zich op muziek en drama richt.
- Een school die zich op ICT richt.
- Een school die zich op talen richt.
- En daarbij, een school die ook nog ruimte bied voor sport.
Zoals je kunt lezen ben ik nogal veeleisend en ik kan echt géén school vinden (Google is de vriend van de mens!) die dit pakket aanbied. (Mocht jij een school weten die dit WEL aanbied, laat het dan even weten!)
Ik zal het maar met mijn mentor bespreken, die kan me denk ik heel goed inlichten, hoewel ik me toch een beetje zorgen begin te maken nu. Het duurt nog maar iets langer dan een half jaar!
Ik houd jullie op de hoogte!
Best wishes,
Gavin.
Jongeren gaan steeds verder!
Vandaag in de uitzending was Gregory aan het msnnen, en ineens stoot hij me aan. Hij ontvang meerdere, pikante foto’s van een meisje (dat liever graag anoniem wenst te blijven) waarmee hij aan het chatten was. Ik wil alvast zeggen dat de foto’s niet compleet naakt zijn, maar wel naakt genoeg om mijn blog te halen (dat klinkt echt alsof ik een of andere viespeuk ben, besef ik net..).
Zo beleef je nog iets in je uitzending!
Best wishes,
Gavin,
LET OP!
Als je jonger bent dan twaalf jaar, is het onverstandig om de foto’s te bekijken!!!
Serieuze mededeling!
Tussen alle kansloze postjes heb ik even een serieuze mededeling.
Ik ben erachter gekomen dat iemand sinds onbepaalde tijd inbreekt op mijn msn. Deze perrsoon haalt mensen over om de webcam te accepteren. Als dat eenmaal is gebeurt laat hij zijn geslachtsdelen zien. Kijk, dit gaat op zichzelf al te ver. Maar nu krijg ik dus overal de schuld van. Ik ben niet van plan om als pispaal te dienen voor iemand anders’ zieke fantasieën, dus ga ik deze middag aangifte doen op het politiebureau. Ook ga ik een nieuw msnadres aanmaken om nieuw misbruik te voorkomen. Als je mijn nieuwe msn adres wilt (privé), dan raad ik je aan om dit zo snel mogelijk te vragen op msn. Vanaf volgende week zondag gebruik ik dit email adres dus niet meer!
Mocht degene die dit op zijn geweten heeft dit lezen, dan wil ik je zeggen dat ik medelijden met je heb. Dat je op deze manier te werk moet gaan duid erop dat je intensieve therapie nodig hebt.
- Gavin